Jak wygląda łupież u psa?

Spis treści

1. Przyczyny łupieżu u psa
2. Nieprawidłowa dieta
3. Alergie
4. Niewłaściwa higiena
5. Zła jakość powietrza
6. Pasożyty skóry
7. Zaburzenia hormonalne
8. Grzybica
9. Zapalenie gruczołów łojowych
10. Wiek
11. Stres
12. Podział łupieżu u psa
13. Czy łupież u szczeniaka wymaga większej uwagi?
14. Jak leczyć łupież u psa?
15. Domowe sposoby na łupież u psa
16. Suplementy na łupież u psa
17. Podsumowanie

Łupież u psa to nadmierna ilość martwych, złuszczonych komórek naskórka widoczna na powierzchni skóry czworonoga. Objawia się pod postacią białych lub srebrzystych, suchych, płatkowatych lub sypkich łusek, które osadzają się na sierści zwierzęcia. Jest wynikiem patologicznie nasilonego procesu złuszczania się naskórka (cykl podziału komórek naskórka jest krótszy od fizjologicznego). Łupież u psa występuje w dwóch postaciach, każda z nich charakteryzuje się odmiennym obrazem klinicznym i różnorodnymi przyczynami. Łupież suchy to najczęściej występująca forma łupieżu u psów. Charakteryzuje się drobnymi, białymi lub półprzezroczystymi, suchymi i sypkimi łuskami. Łupież tłusty charakteryzuje się obecnością większych, tłustych w dotyku, białych łusek, często związanych ze zmianami zapalnymi skóry i silnym świądem. Poza widocznymi łuskami, łupieżowi często towarzyszy świąd, który skłania psa do intensywnego drapania się, wylizywania i ocierania o przedmioty. Może to prowadzić do wtórnych podrażnień skóry, rumienia, a w skrajnych przypadkach do powstawania strupów i miejscowych wyłysień. Sierść psa dotkniętego łupieżem traci swój naturalny połysk, staje się matowa, a w przypadku łupieżu tłustego (łojotoku) może dodatkowo ulegać nadmiernemu przetłuszczaniu i nieprzyjemnie pachnieć.

Przyczyny łupieżu u psa

Łupież u psa jest jest objawem wskazującym na szereg możliwych problemów, zarówno tych o podłożu zewnętrznym, jak i wewnętrznym. Może on sygnalizować nie tylko zwykłe przesuszenie skóry czy błędy w pielęgnacji, ale także poważniejsze schorzenia dermatologiczne, metaboliczne, hormonalne czy infekcyjne. Diagnostyka wymaga badań dodatkowych, takich jak cytologia oraz zeskrobiny skóry, które pozwalają ocenić rodzaj komórek i wykluczyć obecność pasożytów. W razie potrzeby wykonuje się posiew bakteryjny i mykologiczny, trichogram, biopsję oraz badania krwi z oznaczeniem poziomu hormonów tarczycy.

Nieprawidłowa dieta

Niedobory kluczowych składników częstą jest przyczyną zaburzeń dermatologicznych, w tym łupieżu. Deficyt niezbędnych nienasyconych kwasów tłuszczowych (NNKT), zwłaszcza kwasów omega-3 oraz omega-6, a także witamin z grupy A i E, jak również mikroelementów, takich jak cynk, prowadzi do osłabienia funkcji bariery naskórkowej. Skutkuje to gorszym nawilżeniem skóry oraz zaburzeniami procesów rogowacenia, co manifestuje się nadmiernym złuszczaniem i powstawaniem łusek. stosowanie karm niskiej jakości, zawierających alergeny lub składniki o ograniczonej biodostępności, może dodatkowo obciążać skórę oraz osłabiać jej naturalną odporność, przyczyniając się do rozwoju stanów zapalnych i pogorszenia kondycji skóry.

Alergie

Alergie, zarówno pokarmowe, jak i kontaktowe (np. na składniki szamponów, alergeny środowiskowe), mogą prowadzić do podrażnienia skóry i zaburzeń jej funkcji ochronnej. W efekcie skóra staje się sucha, zaczerwieniona i łuszcząca, co objawia się powstawaniem łupieżu. Łupież w przebiegu alergii jest często związany ze świądem, co prowadzi do drapania, nasilając złuszczanie i uszkodzenia naskórka.

Niewłaściwa higiena

Prawidłowa higiena odgrywa fundamentalną rolę w utrzymaniu zdrowej skóry i okrywy włosowej psa. Zarówno zbyt rzadka, jak i nadmierna częstotliwość kąpieli może prowadzić do zaburzenia naturalnej bariery ochronnej skóry, co skutkuje jej przesuszeniem, podrażnieniami oraz zwiększoną podatnością na infekcje. Istotne jest stosowanie wyłącznie preparatów dedykowanych psom, ponieważ skóra czworonogów charakteryzuje się odmiennym, bardziej zasadowym odczynem pH niż skóra ludzka. Niedokładne spłukiwanie produktów po kąpieli, może prowadzić do podrażnień i przesuszenia naskórka. Regularne wyczesywanie jest równie istotne. Pozwala na usunięcie martwego włosa oraz złuszczonego naskórka, zapobiegając ich gromadzeniu się na powierzchni sierści.

Zła jakość powietrza

Środowisko, w którym przebywa pies, zwłaszcza jego wilgotność, ma istotny wpływ na stan jego skóry i sierści. Zbyt suche powietrze, typowe dla sezonu grzewczego lub pomieszczeń z intensywną klimatyzacją, prowadzi do znacznego obniżenia poziomu nawilżenia skóry. W takich warunkach bariera hydrolipidowa naskórka ulega osłabieniu, co skutkuje przesuszeniem skóry, zwiększoną łamliwością włosa oraz nadmiernym złuszczaniem się komórek naskórka objawiającym się w postaci łupieżu. Warto używać nawilżacza w pomieszczeniu, w którym najczęściej przebywa pies. Dzięki temu skóra pupila będzie mniej podatna na przesuszenie, łupież i swędzenie.

Pasożyty skóry

Ektopasożyty takie jak pchły, wszy, świerzbowce (np. Sarcoptes scabiei, Demodex canis) czy chejletielle (Cheyletiella blakei), stanowią jedną z częstszych przyczyn świądu oraz wtórnego łupieżu u psów. Ich obecność wywołuje silne podrażnienie skóry, reakcje nadwrażliwości (np. alergiczne pchle zapalenie skóry) które powodują intensywne drapanie, które dodatkowo uszkadza barierę naskórkową i nasila proces złuszczania się naskórka. Cheyletiella (łupież wędrujący) to zewnętrzny pasożyt skóry psa, należący do grupy roztoczy. Charakterystyczną cechą infestacji tym pasożytem jest obecność dużych, ruchomych łusek – pasożytów, które przypominają suchy łupież, stąd potoczna nazwa „łupież wędrujący”. Cheyletiella powoduje silny świąd oraz zaczerwienienie skóry, co skłania psa do intensywnego drapania i wylizywania, nasilając łuszczenie się naskórka. Pasożyty skóry mogą pojawić się u psa na skutek kontaktu z innymi zarażonymi zwierzętami, wspólnych legowisk, zabawek, a nawet przez krótki kontakt w miejscach publicznych – jak parki czy hotele dla psów. Często przenoszą się też za pośrednictwem ludzi (np. na ubraniach czy butach), dlatego nawet psy niewychodzące z domu nie są całkowicie bezpieczne.

Zaburzenia hormonalne

Endokrynopatie mają istotny wpływ na funkcjonowanie skóry, hormony odgrywają kluczową rolę w regulacji metabolizmu komórkowego, cyklu wzrostu włosa, produkcji sebum oraz utrzymaniu integralności bariery naskórkowej. Wśród najczęstszych schorzeń endokrynologicznych powodujących łupież u psów wymienia się niedoczynność tarczycy (hipotyreozę), nadczynność kory nadnerczy (zespół Cushinga) oraz cukrzyca. Te choroby znacząco wpływają na kondycję skóry i sierści u psów. Hormony tarczycy oraz kortyzol pełnią ważną funkcję w regulacji metabolizmu komórkowego, wzrostu i regeneracji tkanek, w tym skóry, dlatego ich niedobór lub nadmiar prowadzi do charakterystycznych zmian dermatologicznych.

Grzybica

Grzybica skóry u psów, wywoływana głównie przez dermatofity (np. Microsporum canis, Trichophyton mentagrophytes), często objawia się w postaci ogniskowych zmian dermatologicznych. Charakterystyczne symptomy to wyłysienia, zaczerwienienie, złuszczanie naskórka, obecność strupów oraz łupież, zazwyczaj w postaci suchej. Złuszczające się białe lub szare łuski widoczne na sierści są wynikiem intensywnego rogowacenia i uszkodzenia struktury skóry przez grzyby. Zarażenie może nastąpić przez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem lub pośrednio poprzez skażone przedmioty. Grzyby dermatofitowe szczególnie łatwo atakują, gdy bariera ochronna skóry psa jest osłabiona, np. w wyniku spadku odporności, mikrourazów skóry czy długotrwałego przebywania w wilgotnym środowisku. Ponieważ grzybica jest zoonozą, czyli chorobą odzwierzęcą, obecność łupieżu w jej przebiegu może nieść ryzyko przeniesienia zakażenia na ludzi i inne zwierzęta.

Zapalenie gruczołów łojowych

Zapalenie gruczołów łojowych, znane również jako adenitis sebacea, to przewlekła, postępująca choroba skóry o podłożu autoimmunologicznym, w której dochodzi do stopniowego niszczenia gruczołów łojowych. Struktury te odpowiadają za produkcję sebum – naturalnej substancji natłuszczającej i chroniącej skórę oraz sierść. Ich uszkodzenie prowadzi do zaburzenia równowagi lipidowej naskórka, a w efekcie do nadmiernej suchości skóry, osłabienia włosa oraz pojawienia się łupieżu. Choroba najczęściej ujawnia się u młodych dorosłych psów, a do ras szczególnie predysponowanych należą: Akita, Samoyed, Pudle, Vizsla, Hawańczyk, Jamnik oraz inne rasy o delikatnej, gęstej sierści.

Wiek

Wraz z wiekiem organizm psa ulega naturalnym procesom starzenia, które wpływają również na kondycję skóry i sierści. Skóra starszych psów staje się cieńsza, mniej elastyczna, słabiej ukrwiona i gorzej nawilżona, co czyni ją bardziej podatną na podrażnienia, przesuszenie i nadmierne złuszczanie naskórka. W efekcie łupież u psów seniorów jest zjawiskiem stosunkowo częstym, nawet jeśli wcześniej nie występowały u nich żadne problemy dermatologiczne.

Stres

Nagły stres u psa wywołuje gwałtowny wyrzut adrenaliny, co może skutkować nagłym pojawieniem się łupieżu oraz wypadaniem sierści. Objawy te pojawiają się szybko, zwykle znikają samoistnie po kilku godzinach i nie wymagają leczenia. Kluczowe jest wtedy zapewnienie psu spokoju i redukcja stresu, np. poprzez stosowanie feromonów uspokajających czy łagodne metody relaksacyjne. Przewlekły stres osłabia układ odpornościowy, zaburza równowagę hormonalną i pogarsza stan skóry, co sprzyja powstawaniu utrzymującego się łupieżu oraz problemów dermatologicznych.

Podział łupieżu u psa

Ze względu na charakter łusek:

• Łupież suchy jest najczęściej obserwowaną formą łupieżu u psów. Objawia się drobnymi, białymi, łatwo sypiącymi się łuskami, które można zauważyć na sierści i otoczeniu psa. Skóra pod łuskami jest przesuszona, często zaczerwieniona i podatna na podrażnienia oraz świąd, co może prowadzić do drapania i dalszego uszkadzania naskórka. Przyczyną są najczęściej czynniki zewnętrzne, takie jak niewłaściwa pielęgnacja, nieodpowiednie kosmetyki oraz niedobory żywieniowe. Występuje również w okresach obniżonej wilgotności powietrza, np. zimą, gdy skóra jest bardziej podatna na przesuszenie.
• Łupież tłusty, zwany również łojotokiem tłustym, jest wynikiem nadmiernej aktywności gruczołów łojowych. Charakteryzuje się obecnością większych, żółtawych lub brunatnych, tłustych płatków, które ściśle przylegają do skóry i sierści. Sierść w dotyku jest lepka, przetłuszczona, często matowa, a skóra może wydzielać nieprzyjemny, zjełczały zapach, co wynika z nadprodukcji łoju oraz wtórnego rozwoju bakterii i drożdży. Łupież tłusty jest objawem, który wskazuje na zaburzenia metaboliczne lub hormonalne, takie jak niedoczynność tarczycy, zespół Cushinga, czy przewlekłe stany zapalne gruczołów łojowych. Często towarzyszą mu wtórne infekcje bakteryjne lub grzybicze.

Ze względu na umiejscowienie zmian:

• Łupież uogólniony obejmuje znaczną, rozległą powierzchnię ciała psa, często rozprzestrzeniając się na wiele partii skóry jednocześnie. Zazwyczaj wskazuje na przyczyny systemowe, takie jak ogólne niedobory żywieniowe, choroby metaboliczne, alergie pokarmowe lub rozsiane inwazje pasożytnicze (np. nużyca).
• Łupież miejscowy występuje w ograniczonych, wyraźnie odgraniczonych obszarach skóry, najczęściej na grzbiecie, głowie, uszach, szyi, łapach czy w okolicy ogona. Przyczyny łupieżu miejscowego są zwykle związane z lokalnymi czynnikami, takimi jak miejscowe podrażnienia (np. od obroży, szelek), kontaktowe reakcje alergiczne, ogniskowe infekcje grzybicze lub bakteryjne, czy miejscowe inwazje pasożytów (np. świerzbowca usznego na uszach).

Ze względu na przyczynę 

• Łupież pierwotny (idiopatyczny) powstaje na skutek wrodzonych lub genetycznie uwarunkowanych zaburzeń w procesach rogowacenia naskórka lub funkcjonowaniu gruczołów łojowych. Nie jest objawem żadnej innej choroby, lecz stanowi autonomiczną jednostkę chorobową. Występuje stosunkowo rzadko i jest charakterystyczny dla niektórych ras psów, takich jak West Highland White Terrier czy Basset Hound. W przypadku łupieżu pierwotnego nie ma jednej, leżącej u podstawy choroby, a leczenie ma charakter objawowy i ma na celu kontrolowanie nadmiernego złuszczania, co poprawia komfort zwierzęcia i zmniejsza ryzyko wtórnych infekcji.
• Łupież wtórny stanowi częstszy problem. Jest symptomem towarzyszącym różnorodnym schorzeniom i zaburzeniom ogólnoustrojowym lub miejscowym. Łupież wtórny jest manifestacją innych patologii, m. in inwazji pasożytniczym, alergii, zaburzeniom hormonalnym, infekcjom (bakteryjnym, grzybiczym), niedoborom żywieniowym oraz niewłaściwej pielęgnacji.

Czy łupież u szczeniaka wymaga większej uwagi?

Łupież u szczeniaka wymaga szczególnej uwagi i pilnej konsultacji z lekarzem weterynarii. Skóra szczeniąt jest znacznie cieńsza, delikatniejsza i bardziej podatna na uszkodzenia niż u dorosłych osobników. Dodatkowo, niedojrzały układ odpornościowy szczeniąt nie zapewnia jeszcze pełnej ochrony, co zwiększa ryzyko rozwoju poważniejszych problemów dermatologicznych.

Objawy łupieżu u szczeniąt zazwyczaj przypominają te obserwowane u dorosłych psów,. U młodych zwierząt należy szczególnie zwrócić uwagę na:

• Inwazje pasożytnicze, w szczególności nużeńca (Demodex spp.), który u szczeniąt z niedojrzałym układem odpornościowym może prowadzić do uogólnionej, ciężkiej i trudnej w leczeniu postaci demodekozy.
• Wrodzone i genetyczne zaburzenia skóry, w tym defekty procesów rogowacenia naskórka, które często ujawniają się już w pierwszych miesiącach życia.
• Niewłaściwą dietę w kluczowym okresie intensywnego wzrostu i rozwoju, co może mieć długofalowe negatywne skutki dla zdrowia.
• Większą podatność na infekcje (np. bakteryjne, grzybicze) spowodowaną osłabioną barierą skórną oraz niedojrzałością układu immunologicznego.

Leczenie łupieżu u szczeniąt wymagają ostrożności, ponieważ niektóre substancje czynne stosowane u dorosłych psów mogą być dla nich toksyczne. Zawsze należy skonsultować się z lekarzem weterynarii, który dobierze bezpieczne, skuteczne oraz indywidualnie dopasowane postępowanie terapeutyczne.

Jak leczyć łupież u psa?

Leczenie łupieżu u psa zawsze powinno być ukierunkowane na usunięcie jego przyczyny pierwotnej. Postępowanie objawowe bez wcześniejszej diagnostyki jedynie maskuje problem i sprzyja nawrotom choroby.

1. Diagnostyka weterynaryjna. Pierwszym i najważniejszym krokiem jest konsultacja z lekarzem weterynarii, który przeprowadzi wywiad, badanie kliniczne oraz, w zależności od wskazań, zleci badania dodatkowe: zeskrobiny skóry (w celu wykrycia pasożytów), cytologię (do oceny komórek zapalnych, drożdżaków, bakterii), posiewy bakteriologiczne i grzybicze, badania krwi (w kierunku zaburzeń hormonalnych) lub testy alergiczne.
2. Leczenie choroby podstawowe. Jeśli łupież jest objawem innej, zdiagnozowanej choroby (np. niedoczynności tarczycy, inwazji pasożytów, grzybicy, alergii), terapia będzie polegała na jej leczeniu. Obejmuje podawanie odpowiednich leków (hormonalnych, przeciwpasożytniczych, przeciwgrzybiczych, antybiotyków w przypadku infekcji bakteryjnych) lub wdrożenie diety eliminacyjnej przy alergiach pokarmowych.
3. Szampony dermatologiczne. Zawierają składniki aktywne takie jak:
   1. Kwas salicylowy, siarka, dziegieć: działają keratolitycznie (rozpuszczają zrogowaciały naskórek) i przeciwłojotokowo, pomagając usunąć nadmiar łusek.
   1. Nadtlenek benzoilu, chlorheksydyna: działają przeciwbakteryjnie i przeciwgrzybiczo, są pomocne przy wtórnych infekcjach.
   1. Substancje nawilżające i kojące: ceramidy, fitosfingozyna, aloes, które wspomagają odbudowę bariery skórnej. 
4. Leczenie miejscowe. W przypadku zmian ograniczonych do małych obszarów skóry stosuje się maści, kremy lub spraye z substancjami przeciwzapalnymi, przeciwgrzybiczymi, keratolitycznymi lub nawilżającymi.
5. Modyfikacja diety. Jeśli przyczyną są niedobory żywieniowe lub alergie, kluczowa jest zmiana diety na karmę wysokiej jakości, bogatą w łatwo przyswajalne białko, tłuszcze (szczególnie NNKT), witaminę A, E, B oraz cynk.  W razie potrzeby stosuje się specjalistyczne karmy weterynaryjne lub suplementy.
6. Redukcja stresu. Ważnym elementem postępowania terapeutycznego jest ograniczenie czynników stresogennych w otoczeniu zwierzęcia. Należy unikać gwałtownych zmian w codziennej rutynie, nadmiernej stymulacji lub izolacji, a w sytuacjach trudnych (np. wizyty u weterynarza, podróże) warto rozważyć zastosowanie naturalnych środków uspokajających.

Domowe sposoby na łupież u psa

Domowe metody pielęgnacji skóry psa mogą stanowić wartościowe wsparcie w leczeniu łupieżu, szczególnie gdy problem ma łagodny przebieg i nie jest związany z poważnymi schorzeniami dermatologicznymi. Niezależnie od zastosowanych środków, przed rozpoczęciem jakiejkolwiek kuracji należy skonsultować się z lekarzem weterynarii,

• Regularne i delikatne wyczesywanie: Codzienne szczotkowanie sierści odpowiednią szczotką umożliwia mechaniczne usunięcie luźnych włosów oraz złuszczonego naskórka oraz poprawia cyrkulację powietrza przy skórze.
• Olej kokosowy: Niewielka ilość wysokiej jakości oleju kokosowego, delikatnie wmasowana w przesuszone i łuszczące się obszary skóry, może skutecznie nawilżyć i zmiękczyć naskórek, a także złagodzić świąd. Należy uważać na nadmierne spożycie oleju przez psa, aby nie wywołać dolegliwości żołądkowych.
• Oliwa z oliwek: Podobnie jak olej kokosowy, oliwy z oliwek nawilża suchą skórę i wspiera odbudowę bariery lipidowej naskórka.
• Kąpiele z płatków owsianych: Kąpiel w letniej wodzie z dodatkiem koloidalnych płatków owsianych (specjalnie przetworzonych do użytku dermatologicznego) może przynieść ulgę w swędzeniu i działać kojąco na podrażnioną skórę, nawilżając ją. Płatki owsiane zawierają avenantramidy, które wykazują działanie przeciwzapalne i przeciwświądowe.
• Nawilżanie powietrza: W okresach, gdy powietrze w pomieszczeniach jest suche (np. sezon grzewczy), użycie nawilżacza powietrza pomaga utrzymać optymalne nawilżenie skóry psa, ograniczając jej przesuszenie.
• Zbilansowana, wysokiej jakości dieta: Zapewnienie psu pełnowartościowej, bogatej w składniki odżywcze karmy to fundament zdrowej skóry i sierści, mający istotny wpływ na profilaktykę i leczenie problemów dermatologicznych.

Domowe metody są wsparciem, a nie zastępstwem dla profesjonalnej diagnozy i leczenia weterynaryjnego. W przypadku nasilenia objawów, przewlekłego przebiegu lub pojawienia się dodatkowych symptomów, konieczna jest profesjonalna diagnoza i terapia weterynaryjna.

Suplementy na łupież u psa

Suplementacja ukierunkowana na poprawę kondycji skóry i okrywy włosowej psa powinna bazować na składnikach o udokumentowanym działaniu wspierającym barierę skórną, nawilżenie oraz regenerację. Wybór odpowiednich suplementów powinien być zawsze skonsultowany z lekarzem weterynarii, który uwzględni indywidualne potrzeby psa.

Kluczowe składniki suplementów wspomagających skórę i sierść:

• Kwasy tłuszczowe Omega-3 i Omega-6: To fundament wsparcia zdrowej skóry psa.
  • Omega-3 (zwłaszcza EPA i DHA): Wykazują silne działanie przeciwzapalne, wspomagają elastyczność skóry i redukują suchość i łuszczenie naskórka. Główne źródła to oleje rybne (łosoś, sardynki, kryl) oraz olej z alg.
  • Omega-6 (np. kwas linolowy, GLA): Są kluczowe dla utrzymania integralności bariery skórnej i zdrowej struktury sierści. Dostępne są w olejach roślinnych, takich jak olej słonecznikowy, kukurydziany, z wiesiołka i ogórecznika. Ważne jest zachowanie optymalnej proporcji omega-3 do omega-6, co powinno być ustalone indywidualnie przez lekarza weterynarii.
• Witamina A: Odpowiada za prawidłowy wzrost oraz różnicowanie komórek naskórka. Niedobór witaminy A może skutkować zaburzeniami rogowacenia oraz przesuszeniem skóry.
• Witamina E: Silny antyoksydant chroniący komórki skóry przed stresem oksydacyjnym oraz wspomagający procesy regeneracyjne. Działa synergistycznie z kwasami omega, zwiększając ich skuteczność.
• Cynk: Mikroelement kluczowy dla integralności skóry, wzrostu sierści i funkcjonowania układu odpornościowego. Jego niedobór często objawia się problemami dermatologicznymi, w tym łuszczeniem i osłabieniem okrywy włosowej.
• Biotyna (Witamina B7): Reguluje metabolizm tłuszczów i białek, co przekłada się na poprawę zdrowia skóry oraz wytrzymałość włosów.
• Witaminy z grupy B: Wspierają metabolizm komórkowy skóry i sierści, przyczyniając się do utrzymania ich prawidłowej kondycji oraz ogólnego stanu zdrowia.
• Lecytyna: Wspomaga emulgację i przyswajanie tłuszczów, co pozytywnie wpływa na kondycję skóry i sierści.

Wybieraj preparaty dedykowane dla psów, pochodzące od renomowanych producentów, posiadające odpowiednie certyfikaty jakości. Suplementy przeznaczone dla ludzi mogą mieć odmienne dawkowanie lub składniki szkodliwe dla zwierząt. Przestrzegaj zaleceń producenta oraz konsultuj dawkowanie z weterynarzem. Nadmiar witamin, zwłaszcza witaminy A, może być toksyczny. Zawsze konsultuj suplementacje z lekarzem weterynarii. który oceni, czy suplementacja jest potrzebna, dobierze odpowiednie preparaty oraz ustali dawkowanie uwzględniając rasę, wiek, wagę, stan zdrowia i inne przyjmowane leki. Suplementy dostępne są w różnych formach (oleje, kapsułki, tabletki, proszki). Wybierz taką, którą łatwo podasz psu, co zwiększy skuteczność terapii. Suplementy są cennym uzupełnieniem zbilansowanej diety i zaleconej terapii, ale nie powinny być traktowane jako substytut kompleksowego leczenia chorób będących przyczyną łupieżu.

Podsumowanie

Łupież u psa to powszechny problem dermatologiczny, objawiający się widocznym łuszczeniem skóry oraz często towarzyszącym świądem. Przyczyny mogą być różnorodne, od łagodnych czynników, takich jak niedobory żywieniowe czy niewłaściwa pielęgnacja, po poważniejsze schorzenia, w tym inwazje pasożytnicze, infekcje, zaburzenia hormonalne czy predyspozycje genetyczne. Istotne jest rozróżnienie między łupieżem suchym a tłustym oraz jego lokalizację, co pomaga w postawieniu trafnej diagnozy. Należy także odróżnić łupież pierwotny, stanowiący samodzielne schorzenie, od łupieżu wtórnego, będącego objawem innych chorób wymagających specjalistycznego leczenia. Szczególną uwagę wymaga łupież u szczeniąt, który zawsze powinien być oceniany przez lekarza weterynarii.

Skuteczne leczenie łupieżu zawsze wymaga precyzyjnej diagnozy weterynaryjnej i usunięcia jego pierwotnej przyczyny. Terapia obejmuje stosowanie leków, specjalistycznych szamponów dermatologicznych oraz odpowiednią modyfikację diety. Domowe sposoby, takie jak regularne wyczesywanie czy stosowanie olejów nawilżających, mogą stanowić cenne uzupełnienie terapii, ale nigdy nie powinny zastępować profesjonalnej opieki weterynaryjnej. Suplementy diety, bogate w niezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminy i minerały, mogą znacząco wspierać zdrowie skóry i sierści, jednak ich stosowanie zawsze powinno odbywać się po konsultacji z lekarzem weterynarii. Zdrowa skóra i lśniąca sierść są odzwierciedleniem ogólnego dobrego stanu zdrowia Twojego psa.

Magdalena Trzaska

Autor Specjalista ds. Żywienia psów i kotów